Tereny, na których znajduje się wioska z całą pewnością nie należały do przyjaznych, jeżeli chodzi o osadnictwo. Były to obszary podmokłe i bagniste, które w żaden sposób nie ułatwiały zabudowy i działalności rolniczej. Dalej ogromne połacie lasów znajdujące się na południe i wschód od wioski zamieszkiwane były przez dzikie zwierzęta, które stanowiły nielada zagrożenie dla ludzi. Lecz te niedogodności nie zniechęciły pierwszych osadników. Ktoś kiedyś był na tyle uparty, że na przekór przyrodzie w końcu postawił na swoim. Problemy z grząskim podłożem zostały przezwyciężone przez powojenną melioryzację. Dzisiaj bagien już nie ma a rolnicy mogą już w spokoju uprawiać swoją ziemię. Na podstawie tej miejscowości zaobserwować można degradację środowiska naturalnego. Wraz z terenami podmokłymi znikły również żeremia i ich mieszkańcy. Niekontrolowany odsączał zwierzyny spowodował, że już nie tak łatwo jest spotkać w pobliskich lasach łosia czy wilka. Z małej rzeczki przepływającej przez wioskę o wdzięcznej nazwie Babulówka "wyprowadziły się" raki, które można było spotkać jeszcze przed kilkunastu laty. Obecnie przez wioskę przebiega asfaltowy trakt, który jest chyba nielicznym(choć tu taka metafora jest raczej nie na miejscu) ewenementem jeżeli chodzi o drogi publiczne. Otóż droga kończy się w szczerym lesie, po prostu ściana drzew i nic więcej. Zrozumieć można że drogi asfaltowe gdzieś się kończą, ale raczej w znacznej większości ich przedłużeniem są jakieś polne, szutrowe, czy jakiekolwiek inne drogi ewentualnie ważne obiekty. A tu nic, lassss. Jednak jak się okazuje w latach 50, 60, kiedy budowano ową drogę w zamyśle budowniczych było połączyć dwa ruchliwe szlaki, Tarnobrzeg-Mielec i Tarnobrzeg-Kolbuszowa-Rzeszów. Jednak tłuste lata się skończyły i postanowiono że kierowcy powinni przekwalifikować się na grzybiarzy i tak już zostało.